استاد از داخل جعبه یک بطری آب برداشت و آن را درون لیوان خالی کرد. آب تمام فضاهای کوچک بین ذرات شن را هم پر کرد. این بار قبل از این که استاد سؤالی بکند دانشجویان با خنده فریاد زدند: بله پر شده ... بعد از آنکه خنده ها تمام شد استاد گفت: این لیوان شیشه ی عمر ماست و آن قلوه سنگ ها هم چیزهای مهم زندگی شما مثل سلامتی، خانواده،فرزندان ودوستانتان هستند. چیزهایی که اگر هر چیز دیگری را از دست دادید و فقط اینها برایتان باقی ماندند هنوز هم زندگی شما پر است.

استاد نگاهی به دانشجویان انداخت وادامه داد: ریگ ها  هم چیزهایی هستند که در زندگی مهم اند. مثل شغل،ثروت،خانه وذرات شن هم چیزهای کوچک و بی اهمیت زندگی هستند. اگر شما ابتدا شن را داخل لیوان بریزید، دیگر جایی برای سنگ ها و ریگ ها باقی نمی ماند.

این وضعیت در مورد زندگی شما هم صدق میکند.